Editör

-        “Ben”i ne kadar parlatırsak o kadar parlarız. -        Gerçekten mi? Sabah uyanır uyanmaz telefona uzandığın o anı hatırlıyor musun? Göz daha tam açılmadan parmak ekrana kayıyor: bir bildirim, bir hikâye, bir reels… “Sadece iki dakika bakıp çıkacağım,” diyorsun,  sonra bir bakmışsın on beş dakika geçmiş. İçinde hafif bir dalga; kıyas, eksiklik, acele… ya da bazen tam tersi, küçük bir coşku, “Ben de yapmalıyım” hissi. Oysa kaç kez kendine söz vermiştin değil mi? Uyanır uyanmaz elim...

Bir metni edit etmek çoğu zaman yazara “Daha iyisini yap” demek değil, zaten orada olanı, metnin içindekini görünür kılmaktır. Gereksiz kelimeler ayıklanır, tekrar eden cümleler silinir, anlamın üzerini örten süsler sadeleştirilir. Metin rahatlar, nefes alır…   Gündelik yaşam da benzer bir dikkat ister.Yaşamının editörü olmak, yeni bir hayat icat etmek değil; mevcut hayatın fazlalıklarını ayıklamaya cesaret etmektir. Bu yaklaşım, Lao Tzu’nun Yol ve Erdem metninde sıkça karşılaştığımız...

Duygular gerçekliğin, hakikatin üzerini örten maskeler olabilir mi? Maskeyi kaldırdığında altından ne çıkar? Bu merakla bakmaya cesaretin var mı? Öfkelendiğinde, “Bu söz benim kırmızı çizgim” dediğinde öfkene sebep aramak, öfkene bir gerekçe yaratmak yerine maskenin altına baksan, karanlığı ışıkla buluştursan nasıl olur. Öfke, sevinç, kıskançlık… Her biri birer maske. Janjanlı, renkli maskeler. Maskenin olduğu yerde ekranda rengârenk bir film dönüyor; ekranın kendisini unutturuyor.   Gündelik...