Ev toplama konusundaki tutkumu harekete geçiren şeyin anne-babam tarafından kabul görme isteği ve annemle ilgili bazı şeyler olduğunu fark ettim. Ortanca çocuk olduğum için mi bilinmez, ancak üç yaşımdan sonra anne ve babamdan pek ilgi görmedim. Elbette bu kasıtlı yaptıkları bir şey değildi. Fakat ağabeyim ve en küçük kardeşim arasında sıkışıp kaldığım için böyle hissetmekten kendimi alamazdım. Beş yaşındayken ev işi ve toplama konusuna merak sardım. Diğer iki kardeşimle meşgul anne ve babamı rahatsız etmemek adına kendimce bir çıkış yolu arıyordum. Bunun sonucu olarak başkalarına bağımlı olmamak konusunda küçük yaşlarda fikir sahibi oldum. Ve tabii, anne ve babamın beni fark etmesini ve övmesini istiyordum.

Ev halkından önce uyanabilmek için alarmlı bir saat kullanırım. Bu, ilkokul yıllarımdan kalma bir alışkanlıktır. Söyledim ya başkalarına bağımlı olmayı sevmiyordum. Onlara güvenmek zor geliyordu ve duygularımı ifade etmek konusunda epeyce beceriksizdim. Boş zamanları yalnız başıma ve ev toplamakla geçirdiğim gerçeğinden yola çıkarak, pek dışa dönük bir çocuk olmadığımı anlamışsınızdır. Okulda tek başıma takılmayı seviyordum. Hala tercihimi tek başıma tatile çıkar ve alışveriş yapmaktan yana kullanırım. Bu sebepten benim açımdan sıra dışı bir şey yok.

Etrafımdakilerle bağ kurmak konusunda yetersiz olduğumdan eşyalara karşı müthiş derecede bağımlılık geliştirdim. Odamdaki her bir eşyaya fazlasıyla değer vermemin sebebinin de bu olduğunu düşünüyorum. Çünkü genel anlamda zayıf noktalarımı dışa vurmak ve gerçek duygularımı diğerini görme düşüncesi hoşuma gitmiyordu. Sonuçta onlardan herhangi bir şey saklamak ve onların yanındayken rol yapmak zorunda değildim. Koşulsuz sevgiyi eşyalarımdan ve evimden öğrendim, ailem ve arkadaşlarımdan değil. Doğrusunu söylemek gerekirse bugünkü durumum da pek farksız değil. Yetersizliklerim bazen beni fazlasıyla yoruyor. İş yaşadığım çevreye gelince kendime güveniyorum. Özellikle de giydiklerim, yaşadığım ev, hayatımdaki insanlar söz konusu olunca. Bu noktada kimseye tek kelime etme hakkı vermeyecek hale gelirim. Etrafımın özel bulduğum, değer verdiğim insanlarla çevrili olması beni mutlu kılıyor. İşte bu insanlar ve eşyalar sayesinde kendimi güvende hissederim. Daha iyi olacağım yönündeki inancım pekişir. Tıpkı benim bir zamanlar hissettiğim gibi yalnız olduğunu düşünen, kendine güvenmeyen, başka birine kalbini açma cesaretini göstermeyen herkese yardım etmek istiyorum. Bu açıdan bakıldığında yaşadıkları evin ve sahip oldukları eşyaların onlar için ilham kaynağı teşkil edebileceğini görmelerini istiyorum. İşte bu yüzden ev toplama konusunda onlara yol göstermek amacıyla evlerini ziyaret ediyorum.

 

Kaynak: Hayatı Sadeleştirmek İçin Derle, Topla, Rahatla | Marie Kondo